De situatie die mezelf voor de geest staat is bij de zijdeur van de UK, op het voorplein van de Harmonie. Toen ik nog rookte, stond ik daar vaak te paffen. Naast studenten komen er nogal wat wetenschappers voorbij en af en toe was er ook iemand die me gewoon aan zat te staren. Ik weet niet waarom, volgens mij was er niets aan me te zien. Als ik er erg in kreeg – zoiets voel je haast – keek ik terug en knikte zo iemand vriendelijk toe. Een enkeling reciproceerde dat dan, maar het merendeel van dit soort lui zette zijn gezicht met een rukje op een zo neutraal mogelijk recht vooruit.

Van de SIRE moeten we vriendelijker zijn. En wat minder achterdochtig reageren als iemand aardig tegen ons doet. Ik weet niet hoor, maar geloof niet dat het helpt. Daarvoor zijn patronen veel te veel ingesleten.

Trouwens, een halve eeuw geleden was er in Groningen al eens een soortgelijke actie ter bevordering van vriendelijkheid:

(Zierikzeesche Nieuwsbode 12 augustus 1952)

En daarmee was het horkerige imago van Groningers ook niet zomaar weggepoetst, zoals te zien valt aan deze advertentieplaat van een jaar of vijftien geleden:

Maar misschien is er wat dat betreft ook wel altijd een verschil tussen stad en platteland geweest. Tenminste, de Franse reiziger Henry Havard meende zulks in 1876 te moeten constateren.

Als dat verschil er zou zijn, wat ik betwijfel, dan zal het spoedig aan zijn eind komen, nu de krimpende Ommelanden zich – zie Goudzoekers – op het toerisme moeten gaan richten.